Jak koledzy zobaczyli mnie ze znowu wybrałem deskę snowboardową, to zaczęli docinać mi mówić: „Jeszcze się nie nauczyłeś, że to sport nie dla Ciebie…, Znowu chcesz się poniżać…, Jesteś głupi…, Człowieku zabijesz….”. Takie docinki z góry ignorowałem. Nie należałem do osób, które przejmują oraz martwią się tym co inne osoby gadają na mój temat. Matka tak mnie nauczyła i taki już się stałem. Moim zdaniem taka ignorancja jest jak najbardziej dobra.

Pierwszy zjazd na desce snowboardowej postanowiłem, że nie będę zbytnio pokazywał moich trików, które nauczyłem się w szkole trenując snowboard. Większość osób była w szoku, że nie zaliczyłem żadnego upadku. Po pewnym czasie zaczęli mi nawet zazdrościć. Dziewczyną, a szczególnie tej która się interesowałem podobało się to jak jeżdżę

Nauka szła mi zaskakująco szybko. Trener był ze mnie dumny, że poświęcam mojemu zainteresowaniu tyle czasu. Na pierwszy treningu było trochę teorii głównie o historii snowboardu. Natomiast cześć praktyczna była bardzo męcząca ale przyjemna. Ja pod nadzorem jednego z moich doświadczonych kolegów wykonywałem różne sztuczki.

Na początku nic mi nie wychodziło, ale kolega mnie pocieszał zdaniami, że na początku to jest jak z jazdą rowerem, będzie zaliczał dużo upadek ale przyjdzie taki czas, że upadki będą zdarzać Ci się bardzo, ale to bardzo rzadko.

Świetnie spędziłem pierwszy trening. Kolejne szły mi coraz lepiej. Pomimo tak krótkiego okresu ćwiczeń zaczynałem czuć się profesjonalistą Może nie w dosłownym tego słowa znaczeniu ale tak troszkę stawałem się zawodowcem.

Gdy już dotarłem na miejsce zauważyłem grupę osób, które aktualnie się rozgrzewały. Pomyślałem sobie: „hmm… Trzeba się rozgrzewać ? Aaa…” Ja nigdy tego nie robiłem więc moje zdziwienie było widać na mojej twarzy.

Po pewnym czasie podszedł do mnie starszy mężczyzna. Jak się później okazało był on trenerem. Był bardzo doświadczony albowiem na desce snowboardowej jeździł już 20 lat. Ten wynik bardzo przypadł mi do gustu i zacząłem trenera podziwiać. Nie sądziłem, że miłość do snowboardu może być taka duża.

Przywitał się ze mną o powiedział: „Czy mogę w czymś pomóc?”. Ja bez chwili zastanowienia odparłem: „Jako, że interesuje się snowboardem, to chciałem się zapytać ile kosztuję jeden miesiąc treningów z Panem ?”. Wtedy powiedział, że pierwszy tydzień jest za darmo, a potem to jakoś się dogadamy.

Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Byłam mnie się gdzie się uczę. Co robię jak nie jestem w szkole. Powiedziałem mu że interesuję się bardzo sportami ekstremalnymi a w szczególności jazdą na desce snowboardowej. Był zaskoczony tym faktem dlatego, że mało osób się takimi rzeczami interesuję. Jak się później okazało Marek bo tak miał na imię osoba, z którą rozmawiałem powiedział mi że również sam za młodu, kiedy był jeszcze dzieckiem jeździł na desce.

Rozmawialiśmy dość długo, a na sam koniec powiedział mi gdzie najlepiej zapisać się aby móc trenować snowboard. Wróciłem do domu pełen skowronków

Tym razem nie wybrałem starej deski, na której próbowałem coś zdziałać będąc z klasą na szkolnej wycieczce. Postanowiłem, że wezmę jakaś dobrą, dobrze wyglądającą deskę. Miałem wtedy myśli, że może na takiej desce nie zaliczę tyle upadków. Niestety się grubo pomyliłem i okazało się że jazda na desce snowboardowej nie jest łatwa.

Po zaliczeniu kilkunastu kontaktów ze śniegiem podszedł do mnie jakiś Pan i poradził mi paru wskazówek dzięki ,którym szło mi lepiej. Byłem z tego bardzo zadowolony bo moja jazda nabierała większego rozmachu. Dalej była to jazda bezpieczna, która nie mogła się choć w stopniu minimalnym równać z jazdą profesjonalistów, ale chociaż robiłem to co lubię.

Zaczęły się upadki, krzyki oraz nawet jedna moja koleżanka się popłakała, ale ona akurat miała powód bo złamała rękę Odszkodowanie dostała to potem nawet się z tego cieszyła.

Przyszła pora na moją kolej wyboru sprzętu na którym miałbym sobie pojeździć. Od razu moją uwagę przykuła stara deska snowboardowa, którą sobie wziąłem. Wszyscy patrzyli się na mnie jakbym zrobił co złego, a ja po prostu wybrałem sobie coś innego. Zawsze byłem taką osoba, którą robiła wszystko na odwrót. Nie lubiłem być postrzegany tak jak każda inne osoba. Chciałem być wyjątkowy.

Najgorsze, że nie umiałem jeździć na desce więc wszyscy się śmiali

Mam 17 lat i uczęszczam do liceum w Zakopanym. Mam blisko do gór więc to odegrało znaczącą rolę wyborze mojej pasji. Odkąd pamiętam wybierała się z rodzicami na spacery w góry. Trochę świeżego powietrza nigdy za wiele.

Sportami ekstremalnymi tak już na poważniej zacząłem o nie „zabiegać” jak spotkałem obecnie mojego przyjaciela Władzie On jeździ na snowboardzie. To co on potrafi wyprawić z deską to mało kto były wstanie powtórzyć jego triki. Ewidentnie urodził chłopak się z talentem. W życiu miał już trzy razy połamaną rękę, ale to w ogóle go nie odstraszyło aby uprawiać snowboard dalej.

Moim zdaniem trzeba mieć pasję dlatego, że stajemy się wtedy ludźmi aktywnymi. Robimy coś ze swoim życiem. Spędzamy miło czas oraz się świetnie bawimy.